Koku, havada bulunan kimyasal molekülleri algılayan duyumuzdur. Yiyeceklerin lezzetine katkıda bulunur, tehlikeyi haber verir ve güçlü duygusal ve otobiyografik anıları uyandırır.

Kokular, burun boşluğunun üst kısımlarındaki koku reseptör nöronlarının siliyaları üzerindeki reseptörlere bağlanır. İnsanlarda birkaç yüz farklı reseptör tipi bulunur; her koku, reseptör popülasyonu genelinde bir aktivasyon modeliyle kodlanır. Sinyaller, koku siniri yoluyla koku soğanına ve ardından duygu ve hafızayla ilgili bölgeler de dahil olmak üzere kortikal ve limbik bölgelere ulaşır. Diğer duyuların aksine, koku alma duyusunun bu yapılara nispeten doğrudan bir yolu vardır; bu da kokuyla tetiklenen anıların canlılığını açıklamaya yardımcı olur.

Bireyler arasında hassasiyet büyük farklılıklar gösterir ve yaşla birlikte ve bazı hastalıklarla azalır. Sürekli kokulara adaptasyon hızlıdır. Kültürel deneyim ve öğrenme, hangi kokuların hoş veya hoş olmayan olarak değerlendirileceğini şekillendirir. İnsan koku alma duyusu genellikle hafife alınsa da, çok sayıda koku niteliğini ayırt edebilecek kadar keskindir.

Havadaki tek bir molekül, aynı anda tanıma, duygu ve hafızayı tetikleyebilir.