Homeostaz, vücudun dış değişikliklere rağmen istikrarlı bir iç ortamı koruma eğilimidir. Sıcaklık, kan şekeri, sıvı dengesi ve diğer birçok değişken, sürekli düzenleyici süreçler sayesinde dar sınırlar içinde tutulur.

Negatif geri bildirim temel mekanizmadır. Bir değişken ayar noktasından saparsa, sensörler değişimi algılar ve efektörler ayar noktasını geri getirmek için harekete geçer. Vücut sıcaklığı yükselirse, terleme ve cilde artan kan akışı ısıyı dışarı atar; düşerse, titreme ve periferik damarların daralması ısıyı korur. Hipotalamus, bu tepkileri düzenleyen birçok kontrol merkezini içerir.

Açlık ve susuzluk gibi dürtüsel durumlar, homeostatik sistemler eksiklikleri tespit ettiğinde ve düzeltici davranışı motive ettiğinde ortaya çıkar. Bu kavram, ihtiyatlı bir şekilde, psikolojik düzenlemeye—optimal uyarılmayı veya duygusal dengeyi korumaya—genişletilmiştir. Kronik stres faktörleri, düzenleyici sistemleri kapasitelerinin ötesine iterek, allostatik yük olarak tanımlanan yıpranmaya neden olabilir.

Yaşam, istikrarlı bir iç ortam gerektirir. Homeostaz, bu ortamı koruyan süreçler bütünüdür.