Geleneksel siyasi yelpazede sol kanat, daha büyük sosyal ve ekonomik eşitliği, daha kapsamlı kamu hizmetlerini ve geleneksel hiyerarşilerin daha hızlı reformunu savunur. İçerik ülke ve döneme göre değişmekle birlikte, eşitlik ve değişim yönelimi her zaman fark edilebilir niteliktedir.

Sol partiler ve hareketler tarihsel olarak işçi haklarını, genişletilmiş refah devletlerini, marjinalleştirilmiş grupların medeni haklarını ve piyasa gücüne sınırlamalar getirilmesini savunmuşlardır. Bunlar, düzenlenmiş kapitalizmi kabul eden sosyal demokratlardan demokratik sosyalistlere ve daha da öteye, devrimci geleneklere kadar uzanır. Strateji ve saflık üzerine iç tartışmalar yaygındır.

Solun seçim başarısı genellikle sınıf, bölge ve kimlik farklılıklarına rağmen koalisyonlar kurmaya bağlıdır. Eleştirmenler solun ekonomik teşvikleri ve kültürel sürekliliği hafife aldığını savunurken, destekçileri ise ele alınmayan eşitsizlik ve dışlanmanın hem adaleti hem de istikrarı baltaladığını belirtiyor. Merkez sol ile daha sol arasındaki sınır, siyasi koşullara bağlı olarak değişmektedir.

Sol siyaset, kaynakların ve tanınmanın dağıtımının daha eşit hale getirilmesi talepleri için başlıca araç olmaya devam etmektedir.