Binnen het traditionele politieke spectrum pleit links voor meer sociale en economische gelijkheid, een uitgebreidere publieke voorziening en een snellere hervorming van traditionele hiërarchieën. De precieze inhoud verschilt per land en tijdperk, maar de gerichtheid op gelijkheid en verandering blijft herkenbaar.

Linkse partijen en bewegingen hebben zich van oudsher ingezet voor arbeidsrechten, een uitgebreidere verzorgingsstaat, burgerrechten voor gemarginaliseerde groepen en beperkingen op de marktmacht. Ze variëren van sociaaldemocraten die gereguleerd kapitalisme accepteren tot democratische socialisten en, verder weg, revolutionaire tradities. Interne debatten over strategie en zuiverheid komen vaak voor.

Electoraal succes voor links hangt vaak af van het vormen van coalities over klassen, regio's en identiteiten heen. Critici beschuldigen links ervan economische prikkels en culturele continuïteit te onderschatten; voorstanders antwoorden dat onopgeloste ongelijkheid en uitsluiting zowel rechtvaardigheid als stabiliteit ondermijnen. De grens tussen centrumlinks en extreemlinks verschuift met de politieke omstandigheden.

Linkse politiek blijft een belangrijk middel om te eisen dat de verdeling van middelen en erkenning gelijker wordt.