W tradycyjnym spektrum politycznym lewica opowiada się za większą równością społeczną i ekonomiczną, szerszym dostępem do usług publicznych oraz szybszą reformą tradycyjnych hierarchii. Dokładna treść różni się w zależności od kraju i epoki, jednak orientacja na równość i zmianę pozostaje rozpoznawalna.

Partie i ruchy lewicowe od zawsze opowiadały się za prawami pracowniczymi, rozbudową państwa opiekuńczego, prawami obywatelskimi dla grup marginalizowanych oraz ograniczeniami władzy rynkowej. Obejmują one zarówno socjaldemokratów akceptujących regulowany kapitalizm, jak i demokratycznych socjalistów, a nawet – w dalszej perspektywie – tradycje rewolucyjne. Wewnętrzne debaty na temat strategii i czystości są powszechne.

Sukces wyborczy lewicy często zależy od budowania koalicji w oparciu o podział klasowy, regionalny i tożsamościowy. Krytycy zarzucają lewicy niedocenianie bodźców ekonomicznych i ciągłości kulturowej; zwolennicy odpowiadają, że nierozwiązane nierówności i wykluczenie podważają zarówno sprawiedliwość, jak i stabilność. Granica między centrolewicą a skrajną lewicą przesuwa się wraz z okolicznościami politycznymi.

Polityka lewicowa pozostaje głównym nośnikiem żądań dotyczących bardziej równego podziału zasobów i uznania.