Duygu, fizyolojik uyarılma, dışavurumcu davranışlar ve bilinçli deneyimi içeren, organizmanın tamamının koordineli bir tepkisidir. Vücudu eyleme hazırlar, durumu başkalarına iletir ve olayların yorumlanmasını etkiler.

Korku, öfke, sevinç, üzüntü ve iğrenme gibi temel duygular gelişim sürecinin erken dönemlerinde ortaya çıkar ve kültürler arası tanınabilir yüz ifadeleri gösterir. Gurur, utanç, suçluluk, kıskançlık gibi daha karmaşık duygular ise sosyal bağlama ve öz yansımaya daha çok bağlıdır. Teoriler, bileşenlerin sırası konusunda farklılık gösterir. James-Lange görüşü, bedensel değişikliklerin önce geldiğini ve daha sonra duygu olarak yorumlandığını savunurken; Cannon-Bard görüşü uyarılma ve duygunun birlikte ortaya çıktığını; bilişsel teoriler ise durumun değerlendirilmesini kritik adım olarak vurgular.

Duygu, aklın düşmanı değildir. Hedefleri önceliklendirir, anılara anlam yükler ve tam analiz mümkün olmadığında hızlı kararlar alınmasına rehberlik eder. Duyguların düzensizliği birçok psikolojik bozukluğun merkezinde yer alır ve terapiler genellikle duygusal tepkilerin farkındalığını ve esnekliğini artırmayı hedefler.

Duygu, bedenin ve zihnin o anın anlamı hakkındaki ortak yargısıdır.