Çello, boyut ve ses aralığı bakımından viyola ve kontrbas arasında yer alır. Çalgıcı, çelloyu dizlerinin arasına alır ve dört telini yay ile çekerek veya telleri çekerek çalar. Sesi, sıcaklığı ve ifade gücü nedeniyle genellikle insan bariton veya tenor sesine benzetilir.

Orkestrada çello bölümü, yaylı çalgıların dokusunun alt orta kısmını oluşturur ve sıklıkla melodik hatları taşır. Solo repertuvarı, Bach süitlerinden Dvořák, Elgar ve Şostakoviç'in konçertolarına kadar zengindir. Oda müziğinde çello, yaylı dörtlülerinde, piyano üçlülerinde ve karma topluluklarda yer alır ve burada şarkı söyleme özelliği ön plana çıkar.

Enstrümanın büyüklüğü sağlam bir teknik temel gerektirir. Pozisyon değiştirme, vibrato ve yay kontrolü yıllar içinde gelişir. Modern viyolonselciler ayrıca enstrümanı geleneksel klasik rollerin ötesine taşıyan gelişmiş teknikleri ve çağdaş eserleri de keşfederler.

İyi çalınmış bir çello, salonu hem samimi hem de güçlü bir sesle doldurabilir.