De cello is qua grootte en bereik tussen de altviool en de contrabas in. De speler klemt het instrument tussen de knieën en strijkt met een strijkstok over de vier snaren, of tokkelt ze. De klank van de cello wordt vanwege zijn warmte en expressieve vermogen vaak vergeleken met die van een menselijke bariton of tenor.

In het orkest vormt de cellosectie het lagere middenregister van de strijkersklank en draagt ​​vaak melodielijnen. Het solorepertoire is rijk, van de Bach-suites tot concerten van Dvořák, Elgar en Shostakovich. In de kamermuziek komt de cello vooral tot zijn recht in strijkkwartetten, pianotrio's en gemengde ensembles, waar zijn zangkwaliteiten volledig tot hun recht komen.

De omvang van het instrument vereist een solide technische basis. Positiewisselingen, vibrato en strijkstokbeheersing ontwikkelen zich in de loop der jaren. Moderne cellisten verkennen ook uitgebreidere technieken en hedendaagse werken die het instrument buiten de traditionele klassieke rollen brengen.

Een goed bespeelde cello kan een zaal vullen met een klank die zowel intiem als krachtig aanvoelt.