1095 yılında bir papalık çağrısı, Doğu Akdeniz'e doğru silahlı hac yolculuklarını başlattı. Haçlı Seferleri, esas olarak on birinci yüzyılın sonlarından on üçüncü yüzyıla kadar olan dönemde, Batı Avrupa Hristiyanlarının Yakın Doğu'daki kutsal yerleri ele geçirmek veya savunmak ve zaman zaman diğer hedeflere saldırmak için düzenledikleri bir dizi askeri seferdi.

Motivasyonlar arasında dini bağlılık, papalık siyaseti, şövalyelik hırsı ve ekonomik fırsatlar yer alıyordu. Levant kıyısı boyunca Haçlı devletleri kuruldu ve daha sonra kaybedildi. İber Yarımadası'nda, Baltık'ta ve Avrupa'nın kendisinde Hristiyan sapkınlara karşı paralel seferler düzenlendi.

Latin, Arap ve Bizans yazarlarının kroniklerinde, seferlerin yol açtığı şiddet, kültürel temas ve karşılıklı klişeler kaydedilmiştir. Modern tarihçiler, dindarlık ve materyalizmin göreceli ağırlığını ve Hristiyan-Müslüman ilişkileri üzerindeki uzun vadeli etkilerini tartışmaktadır. Terimin kendisi, bazen belirli ortaçağ olgusunu gizleyerek, metaforik olarak daha sonraki çatışmalara da genişletilmiştir.

• Ortaçağ Hristiyan askeri seferleri Yakın Doğu'ya
• Dini ve dünyevi güdülerin birleşimi
• Geçici haçlı devletleri kurdular.
• Çeşitli kültürel gelenekler tarafından belgelenmiştir.