W 1095 roku papieski apel zapoczątkował zbrojne pielgrzymki w kierunku wschodniej części Morza Śródziemnego. Krucjaty były serią kampanii wojskowych, prowadzonych głównie między końcem XI a XIII wiekiem, w których zachodnioeuropejscy chrześcijanie starali się zdobyć lub obronić święte miejsca na Bliskim Wschodzie, a czasami atakować inne cele.

Motywy były mieszane: religijna pobożność, polityka papieska, ambicja rycerska i możliwości ekonomiczne. Państwa krzyżowców powstały wzdłuż wybrzeża Lewantynu, a później zostały utracone. Równoległe kampanie toczyły się na Półwyspie Iberyjskim, na Bałtyku oraz przeciwko chrześcijańskim heretykom w samej Europie.

Kroniki autorów łacińskich, arabskich i bizantyjskich opisują przemoc, kontakty kulturowe i wzajemne stereotypy, jakie wywołały wyprawy. Współcześni historycy debatują nad względnym znaczeniem pobożności i materializmu oraz długoterminowym wpływem na relacje chrześcijańsko-muzułmańskie. Samo określenie zostało metaforycznie rozszerzone na późniejsze konflikty, czasami zaciemniając specyfikę średniowiecznego zjawiska.

• Średniowieczne kampanie militarne chrześcijan na Bliskim Wschodzie
• Połączone motywy religijne i świeckie
• Utworzone tymczasowe państwa krzyżowców
• Udokumentowane przez wiele tradycji kulturowych