Patos, izleyicinin duygularına hitap eden ikna edici bir yöntemdir. Aristoteles, ethos ve logos ile birlikte, retoriğin üç temel biçimi arasında patosu da saymıştır.

Duygusal etkiyi kullanan bir konuşmacı veya yazar, dinleyiciyi belirli bir sonuca veya eyleme yönlendirecek acıma, öfke, korku, gurur veya diğer duyguları uyandırmayı amaçlar. Canlı hikayeler, etkileyici imgeler ve dinleyicinin değerlerine doğrudan hitap, yaygın tekniklerdir. Duygusal etki güçlü ve potansiyel olarak manipülatiftir; etik ikna, yalnızca duyguya dayanmak yerine, onu inandırıcı karakter ve sağlam mantıkla birleştirir.

Edebiyatta pathos, okuyucuda şefkat veya üzüntü duygusu uyandıran niteliği ifade eder; örneğin, acı çeken bir karakterin durumu. Aşırı veya hak edilmemiş pathos, duygusallığa dönüşür. Etkili pathos, duruma dayalıdır ve izleyicinin zorlama olmadan hissetme kapasitesine saygı duyar.

Kalbi etkileyen ikna veya sanat unsuru pathos'tur.