Pathos to perswazyjne odwoływanie się do emocji odbiorców. Arystoteles wymienił go jako jeden z trzech podstawowych sposobów retoryki, obok ethos i logos.

Mówca lub pisarz posługujący się patosem stara się wywołać litość, gniew, strach, dumę lub inne uczucia, które skłonią odbiorców do podjęcia określonego wniosku lub działania. Żywe historie, nasycone obrazy i bezpośrednie odwoływanie się do wartości odbiorców to powszechne techniki. Patos jest potężny i potencjalnie manipulacyjny; etyczna perswazja łączy go z wiarygodnym charakterem i racjonalnym rozumowaniem, zamiast polegać wyłącznie na emocjach.

W literaturze patos odnosi się do cechy, która wywołuje u czytelnika czułe lub smutne uczucia – na przykład los cierpiącej postaci. Nadmierny lub niezasłużony patos staje się sentymentalizmem. Skuteczny patos wydaje się być osadzony w sytuacji i szanuje zdolność odbiorcy do odczuwania bez przymusu.

Element perswazji i sztuki, który porusza serce, nazywa się patosem.