Pathos is het overtuigende beroep op de emoties van het publiek. Aristoteles plaatste het, samen met ethos en logos, in de drie belangrijkste vormen van retorica.

Een spreker of schrijver die pathos gebruikt, probeert medelijden, woede, angst, trots of andere gevoelens op te wekken die het publiek naar een bepaalde conclusie of actie zullen leiden. Levendige verhalen, pakkende beelden en een directe aanspreking van de waarden van het publiek zijn veelgebruikte technieken. Pathos is krachtig en potentieel manipulatief; ethische overtuiging combineert het met een geloofwaardig karakter en een degelijke redenering, in plaats van alleen op emotie te vertrouwen.

In de literatuur verwijst pathos naar de kwaliteit die tedere of droevige gevoelens bij de lezer oproept – bijvoorbeeld het lot van een lijdend personage. Overdreven of onverdiende pathos wordt sentimentaliteit. Effectieve pathos voelt geworteld in de situatie en respecteert het vermogen van de lezer om te voelen zonder geforceerd te worden.

Het element van overtuiging of kunst dat het hart raakt, is pathos.