Logos, akla ve mantığa hitap eden ikna edici bir yöntemdir. Aristoteles, logos'u ethos ve pathos ile birlikte retoriğin üç temel biçiminden biri olarak tanımlamıştır.

Mantığa dayalı bir argüman, kanıt sunar, çıkarımlar yapar ve iddiaları öncüllerden kaynaklanacak şekilde yapılandırır. İstatistikler, örnekler, nedensel analiz ve biçimsel çıkarım, bu argümanın kapsamına girer. Açık organizasyon ve kesin dil, mantıksal çekiciliği destekler. İzleyiciler, kanıtları yeterli ve akıl yürütmeyi sağlam bulduklarında mantığa dayalı bir argümanı kabul ederler.

Logos tek başına nadiren yeterlidir; güvenilirlik ve duygusal yankı genellikle onunla birlikte çalışır. Ancak mantıksal bir temel olmadan, ikna manipülasyona veya salt iddiaya dönüşür. Akademik, hukuki ve teknik bağlamlarda, logos'un ağırlığın büyük kısmını taşıması beklenir. Yazarlar, karşı argümanları öngörerek ve akıl yürütme adımlarını görünür kılarak logos'u güçlendirirler.

İkna etmenin, dinleyicinin akıl yürütme kapasitesine hitap eden kısmı logos'tur.