Logos is het overtuigende beroep op rede en logica. Aristoteles beschouwde het als een van de drie voornaamste vormen van retoriek, naast ethos en pathos.

Een argument dat op logos is gebaseerd, presenteert bewijsmateriaal, trekt conclusies en structureert beweringen zodanig dat ze voortvloeien uit premissen. Statistieken, voorbeelden, causale analyse en formele deductie vallen allemaal onder de reikwijdte ervan. Een heldere structuur en precieze taal ondersteunen de logische aantrekkingskracht. Het publiek accepteert een logos-gedreven argument wanneer het bewijsmateriaal voldoende is en de redenering deugdelijk.

Logos alleen is zelden voldoende; geloofwaardigheid en emotionele resonantie spelen er meestal een belangrijke rol in. Zonder een logische basis vervalt overtuiging echter in manipulatie of louter beweringen. In academische, juridische en technische contexten wordt van logos verwacht dat het de meeste gewicht in de schaal legt. Schrijvers versterken logos door te anticiperen op tegenargumenten en door de stappen van hun redenering zichtbaar te maken.

Het onderdeel van overtuiging dat een beroep doet op het redeneervermogen van het publiek, is logos.