Bir tiyatro oyununda bir karakterin yaptığı ve sadece seyirciler tarafından duyulması amaçlanan, diğer karakterlerin ise duymaması gereken kısa bir sözdür. Bu söz, konuşmacı ile seyirciler arasında özel bir iletişim kanalı oluşturur.

Shakespeare'in kötü karakterleri, planlarını sıklıkla seyircinin diğer karakterlerin bilmediği bilgilerle paylaşmasına olanak tanıyan yan konuşmalar yoluyla açıklarlar. Bu yöntem hem komik hem de uğursuz olabilir; bir karakter, diğer oyuncular hiçbir şeyden habersizken, olaylar hakkında alaycı bir şekilde yorum yapabilir. Sahneleme kuralları genellikle seyirciye doğru dönme, ses tonunda değişiklik veya diğer oyuncuların anlık olarak donup kalmasıyla yan konuşmayı işaret eder.

Sahne içi konuşmalar, uzunlukları ve diğer karakterlerin sürekli varlığı bakımından monologlardan farklıdır. Hızlı, özlüdürler ve sahnedeki diğer kişilerin duymadığı tiyatro kurgusuna bağlıdırlar. Bu gelenek kabul edildiğinde, sahne içi konuşma dramatik ironiyi derinleştirir ve izleyiciyi konuşmacıyla iş birliğine çeker.

Bir karakter seyirciye doğru eğilir, birkaç gizli söz söyler ve sahnenin geri kalanı bunu fark etmemiş gibi davranır. Bu, sahne dışında yapılan bir yorumdur.