Een terzijde is een korte opmerking van een personage in een toneelstuk, bedoeld voor het publiek maar niet voor de andere personages op het toneel. Het creëert een privécommunicatiekanaal tussen de spreker en de toeschouwers.

De schurken in Shakespeares toneelstukken delen hun snode plannen vaak terloops, waardoor het publiek kennis deelt die de andere personages niet hebben. Dit procédé kan zowel komisch als sinister zijn; een personage kan sarcastisch commentaar leveren op de gebeurtenissen, terwijl de rest van de cast zich van geen kwaad bewust is. De terloopse opmerkingen worden meestal aangegeven door een draai naar het publiek, een verandering in stemvolume of een moment van bevriezing van de andere acteurs.

Terzijdes verschillen van monologen in lengte en in de voortdurende aanwezigheid van andere personages. Ze zijn kort, bondig en afhankelijk van de theatrale fictie die de andere personages op het toneel simpelweg niet horen. Wanneer deze conventie wordt geaccepteerd, versterkt de terzijde de dramatische ironie en betrekt het publiek bij de spreker.

Een personage buigt zich naar het publiek, spreekt een paar vertrouwelijke woorden, en de rest van het toneel doet alsof ze het niet merken. Dat is een terzijde.