Tasarım odaklı düşünme, sorunları çözmeye yönelik insan merkezli bir yaklaşımdır. Çözümü kullanacak kişilere empatiyle yaklaşarak başlar. Empati kurma, tanımlama, fikir üretme, prototip oluşturma ve test etme gibi tanımlanmış aşamalardan geçer. Süreç yinelemelidir. Prototip oluşturma, neyin işe yaradığını ve neyin yaramadığını ortaya koyar. Ekip, öğrendikçe önceki aşamalara geri döner. Amaç, ilk denemede mükemmel bir çözüm bulmak değil, deneyler yoluyla keşfedilen gerçek ihtiyaçlara uygun bir çözüm bulmaktır.

Bu yaklaşım IDEO ve Stanford d.school'dan çıktı. Ürün tasarımının ötesine geçerek iş dünyasına, eğitime, sağlık hizmetlerine ve kamu sektörüne yayıldı. Çekiciliği yapısında yatıyor. Ekiplere belirsiz sorunlarla başa çıkmak için ortak bir dil sağlıyor. Yakınsak düşünmeden önce ıraksak düşünmeyi teşvik ediyor. Birini seçmeden önce birçok seçenek üretin. Ayrıca prototiplemeye de değer veriyor. Bir günde yapılan kaba bir prototip, bir aylık tartışmadan daha fazla şey öğretiyor. Tasarım düşüncesinin eleştirmenleri de var. Bazıları karmaşık sorunları aşırı basitleştirdiğini söylüyor. Diğerleri ise sadece yeni bir isimle iyi bir tasarım uygulaması olduğunu söylüyor. Her iki eleştirinin de haklılık payı var. Süreç sihirli değil. Ekip, uygulama becerisine ve öğrendiklerini uygulama yetkisine sahip olduğunda işe yarıyor. Bir kontrol listesi egzersizi haline geldiğinde başarısız oluyor. Yöntem, onu kullanan insanlar kadar iyidir.

Tasarım düşünme aşamaları

• Empati kurun — kullanıcının deneyimini anlayın.
• Tanımlayın — problemi net bir şekilde ortaya koyun.
• Fikir üret — birçok olası çözüm üret
• Prototip — test etmek için kaba sürümler oluşturun
• Test edin — gerçek kullanıcılardan öğrenin ve geliştirin.

Tasarım odaklı düşünme bir süreçtir, bir varış noktası değil. Öğrenme, döngü içinde gerçekleşir.