Design thinking to podejście do rozwiązywania problemów skoncentrowane na człowieku. Zaczyna się od empatii wobec użytkowników, którzy będą korzystać z rozwiązania. Przechodzi przez zdefiniowane etapy: empatia, definiowanie, tworzenie pomysłów, prototypowanie i testowanie. Proces jest iteracyjny. Prototypy ujawniają, co działa, a co nie. Zespół wraca do wcześniejszych etapów w miarę zdobywania wiedzy. Celem nie jest idealne rozwiązanie od razu. Chodzi o rozwiązanie, które odpowiada rzeczywistym potrzebom, odkrytym poprzez eksperymenty.

Podejście to pochodzi z IDEO i Stanford d.school. Rozprzestrzeniło się poza projektowanie produktu do biznesu, edukacji, opieki zdrowotnej i rządu. Atrakcyjność tkwi w strukturze. Daje zespołom wspólny język do rozwiązywania niejednoznacznych problemów. Zachęca do myślenia dywergencyjnego przed konwergencyjnym. Generuj wiele opcji, zanim wybierzesz jedną. Ceni również prototypowanie. Szorstki prototyp w ciągu dnia uczy ponad miesiąca debaty. Design thinking ma krytyków. Niektórzy twierdzą, że nadmiernie upraszcza złożone problemy. Inni, że to po prostu dobra praktyka projektowa pod nową nazwą. Obie krytyki są uzasadnione. Proces nie jest magiczny. Działa, gdy zespół ma umiejętności do wykonania i uprawnienia do działania na podstawie tego, czego się nauczył. Zawodzi, gdy staje się ćwiczeniem z zaznaczaniem pól wyboru. Metoda jest tak dobra, jak ludzie, którzy jej używają.

Etapy myślenia projektowego

• Wczuj się w sytuację użytkownika — zrozum jego doświadczenia
• Zdefiniuj — jasno określ problem
• Ideate — generuj wiele możliwych rozwiązań
• Prototyp — twórz wersje robocze w celu przetestowania
• Testuj — ucz się od prawdziwych użytkowników i powtarzaj

Design thinking to proces, a nie cel. Uczenie się odbywa się w pętli.