Yavaş pişirme, yiyecekleri önce kızarttıktan sonra, üzeri kapalı bir tencerede sıvı içinde yavaşça pişirme yöntemidir. Yiyecekler önce sıcak yağda kızartılır, bu da lezzet ve renk kazandırır. Daha sonra sıvı eklenir, tencere kapatılır ve yiyecek saatlerce kısık ateşte pişirilir. Düşük ve nemli ısı, kolajen ve bağ dokusunu parçalayarak sert et parçalarını yumuşak ve lezzetli yemeklere dönüştürür. Tencere kızartması, coq au vin ve osso buco klasik yavaş pişirme örnekleridir. Yöntem eskidir. Sonuç ise derindir.

Yavaş pişirme yöntemi kolajen sayesinde işe yarar. Dana döşü, incik ve omuz gibi sert et parçaları bağ dokusu bakımından zengindir. Kuru ısı onları sertleştirir. Yavaş uygulanan nemli ısı, kolajeni jelatine dönüştürür. Et çatalla kolayca dağılır. Sıvı sos haline gelir. Eklenen sebzeler, lezzetleri emer. Tencere ortamı oluşturur. Kapak buharı hapseder. Düşük ısı işi yapar. Aşçı bekler.

Yavaş pişirmenin birkaç püf noktası vardır. Yüzeyi kızartmak için, içini pişirmeden, yüksek ısıda ve hızlı bir şekilde mühürleme yapılmalıdır. Sıvı, yemeğin yaklaşık yarısına kadar gelmeli, üzerini örtmemelidir. Tencere ağır ve sıkıca kapanan bir yapıda olmalıdır. Fırın sıcaklığı düşük, yaklaşık 150-160 derece Celsius olmalıdır. Pişirme süresi, etin büyüklüğüne ve kesimine bağlıdır. Küçük bir yavaş pişirme bir saat sürer. Büyük bir yavaş pişirme dört saat sürer. Sonuç hızlı değildir. Gösterişli değildir. Derin bir lezzete sahiptir ve son derece doyurucudur. Yavaş pişirme, sabır dersidir. Bunu öğrenen aşçı iyi yemek yer.