Sakrament jest widzialnym znakiem niewidzialnej łaski. Definicja jest klasyczna, ale praktyka jest starsza niż sama definicja. Woda, chleb, wino, olej i wkładanie rąk stają się zwyczajnymi sposobami, poprzez które Kościół wierzy, że Bóg działa.

Tradycje katolicka i prawosławna uznają siedem sakramentów: chrzest, bierzmowanie lub bierzmowanie, Eucharystię, pokutę, namaszczenie chorych, święcenia kapłańskie i małżeństwo. Większość tradycji protestanckich zachowuje dwa – chrzest i Wieczerzę Pańską – jako obrzędy wyraźnie ustanowione przez samego Chrystusa. W każdym przypadku element materialny nie jest magią; jest on ustanowionym nośnikiem obietnicy. Woda chrzcielna nie symbolizuje jedynie oczyszczenia; jest miejscem, w którym oczyszczanie jest składane i udzielane. Chleb i wino nie tylko przypominają; są one komunią w Ciele i Krwi Chrystusa.

Reformatorzy spierali się o dokładny sposób obecności Chrystusa w Eucharystii i o konieczność pewnych obrzędów. Debaty te nadal kształtują granice wyznaniowe. Jednak pomimo podziałów, fundamentalne przekonanie pozostaje niezmienne: Bóg spotyka się z ludźmi poprzez namacalne, wspólne działania, a nie poprzez czysto prywatne zrozumienie.

Sakrament zatem łączy to, co duchowe, z tym, co cielesne, a jednostkę ze wspólnotą. Jest łaską udostępnioną w formie, którą można zobaczyć, dotknąć i posmakować.