Een sacrament is een zichtbaar teken van een onzichtbare genade. De definitie is klassiek, maar de praktijk is ouder dan de definitie. Water, brood, wijn, olie en de handoplegging zijn de gebruikelijke middelen waarmee de kerk gelooft dat God handelt.

De katholieke en orthodoxe tradities erkennen zeven sacramenten: doop, vormsel of zalving, eucharistie, biecht, ziekenzalving, wijding en huwelijk. De meeste protestantse tradities behouden er twee – doop en avondmaal – als de riten die duidelijk door Christus zelf zijn ingesteld. In elk geval is het materiële element geen magie; het is het aangewezen middel om een ​​belofte uit te dragen. Doopwater symboliseert niet slechts reiniging; het is de plaats waar reiniging wordt beloofd en gegeven. Brood en wijn herinneren niet slechts; ze zijn de gemeenschap in het lichaam en bloed van Christus.

De hervormers discussieerden over de precieze wijze waarop Christus in de Eucharistie aanwezig was en over de noodzaak van bepaalde riten. Die debatten bepalen nog steeds de grenzen tussen de verschillende kerkgenootschappen. Maar dwars door alle verdeeldheid heen blijft de onderliggende overtuiging bestaan: God ontmoet de mens door middel van tastbare, gedeelde handelingen, en niet door louter persoonlijke inzichten.

Een sacrament verbindt daarom het geestelijke met het lichamelijke en het individu met de gemeenschap. Het is genade die beschikbaar wordt gesteld in een vorm die gezien, aangeraakt en geproefd kan worden.