Efekt sprzężenia zwrotnego twarzy to tendencja stanów mięśni twarzy do wywoływania odpowiadających im emocji. Uśmiech może sprawić, że człowiek poczuje się szczęśliwszy; marszczenie brwi może pogorszyć nastrój.

Pomysł ten wywodzi się z teorii emocji Jamesa-Langego, która głosiła, że ​​zmiany w ciele przyczyniają się do odczuwania emocji. Współczesne eksperymenty potwierdziły tę tezę, manipulując mimiką twarzy bez pełnej świadomości uczestnika – trzymając długopis w zębach, aby wywołać uśmiech, lub w ustach, aby temu zapobiec. Osoby w sytuacji uśmiechu często oceniają kreskówki jako zabawniejsze lub deklarują bardziej pozytywne emocje. Podobne efekty zaobserwowano w przypadku innych wyrazów twarzy i postawy.

Efekt ten jest zazwyczaj umiarkowany i może zostać zniwelowany przez silne bodźce sytuacyjne. Nie oznacza to, że emocje to tylko sprzężenie zwrotne twarzy; twarz jest raczej jednym z kilku kanałów w ciele, które mogą zabarwiać i intensyfikować odczucia. Odkrycia te mają praktyczne implikacje dla regulacji emocji i zrozumienia, jak zachowania ekspresyjne i doświadczenia oddziałują na siebie.

Twarz nie tylko wyraża emocje. W pewnych okolicznościach pomaga je tworzyć.