Het gezichtsfeedbackeffect is de neiging van gezichtsspierspanningen om overeenkomstige emotionele gevoelens op te roepen. Glimlachen kan iemand een gelukkiger gevoel geven; fronsen kan de stemming verlagen.

Het idee vindt zijn oorsprong in de emotietheorie van James-Lange, die stelde dat lichamelijke veranderingen bijdragen aan de emotionele beleving. Moderne experimenten hebben deze bewering getest door gezichtsuitdrukkingen te manipuleren zonder dat de deelnemer zich daar volledig van bewust was – bijvoorbeeld door een pen tussen de tanden te houden om een ​​glimlachachtige houding te creëren, of tussen de lippen om die te voorkomen. Mensen in de conditie waarin een glimlachachtige houding werd gecreëerd, beoordeelden cartoons vaak als grappiger of rapporteerden een positievere gemoedstoestand. Vergelijkbare effecten zijn gevonden voor andere uitdrukkingen en voor lichaamshouding.

Het effect is doorgaans bescheiden en kan worden overruled door sterke situationele informatie. Dit betekent niet dat emoties niets anders zijn dan gezichtsuitdrukkingen; integendeel, het gezicht is een van de verschillende lichaamskanalen die gevoelens kunnen kleuren en intensiveren. De bevindingen hebben praktische implicaties voor emotieregulatie en voor het begrijpen van de wisselwerking tussen expressief gedrag en ervaring.

Het gezicht toont niet alleen emoties. Onder bepaalde omstandigheden helpt het ze ook te creëren.