Wzmocnienie ciągłe to schemat, w którym po każdym wystąpieniu określonej reakcji następuje wzmocnienie. Jest to najprostszy i najszybszy sposób na utrwalenie nowego zachowania.

Gdy szczur otrzymuje granulat za każde naciśnięcie dźwigni, a dziecko otrzymuje pochwałę za każdą poprawną odpowiedź, sytuacja ma charakter ciągły. Nabywanie umiejętności jest zazwyczaj szybkie, ponieważ związek między działaniem a konsekwencją jest przejrzysty. Problem pojawia się, gdy ustaje wzmocnienie. Zachowanie wyuczone pod wpływem ciągłego wzmocnienia szybko zanika po jego wycofaniu; organizm szybko odkrywa, że ​​reagowanie już się nie opłaca.

Z tego powodu ciągłe wzmacnianie jest zazwyczaj etapem przejściowym. Gdy zachowanie staje się niezawodne, trenerzy przechodzą na schematy przerywane, które utrzymują reakcję z mniejszą liczbą wzmocnień i zapewniają większą odporność na wygaszanie. W życiu codziennym ciągłe wzmacnianie jest rzadkością poza celowymi sytuacjami szkoleniowymi; większość naturalnych konsekwencji pojawia się tylko od czasu do czasu.

Ciągłe wzmacnianie uczy zachowania. Przerywane wzmacnianie podtrzymuje je.