Cnota to cecha dobrego charakteru moralnego. Jest to skłonność do dobrego postępowania, właściwego odczuwania i dokonywania mądrych wyborów. Klasyczne cnoty obejmują odwagę, sprawiedliwość, umiarkowanie i mądrość. Cnoty chrześcijańskie obejmują wiarę, nadzieję i miłość. Arystoteles argumentował, że cnota jest złotym środkiem między dwoma skrajnościami, nabywanym poprzez nawyk. Odważnym stajemy się, dokonując odważnych czynów. Uczciwym stajemy się, mówiąc prawdę. Cnota to nie tylko wiedza o tym, co słuszne. To bycie osobą, która to czyni. Dlatego Arystoteles kładł nacisk na edukację i praktykę. Cnota jest nabyta, a nie wrodzona.

Etyka cnót to podejście do etyki, które koncentruje się na charakterze, a nie na zasadach czy konsekwencjach. Pyta, jakim człowiekiem powinienem być, a nie tylko co powinienem robić. Podejście to ma swoje korzenie w Arystotelesie, Konfucjuszu i stoikach. Zostało wskrzeszone w XX wieku przez filozofów takich jak Elizabeth Anscombe, Philippa Foot i Alasdair MacIntyre. Etyka cnót znalazła zastosowanie w medycynie, biznesie, prawie i edukacji. Podkreśla praktyczną mądrość, umiejętność rozróżniania, co jest słuszne w konkretnych sytuacjach. Krytycy twierdzą, że etyka cnót jest niejasna, że ​​nie mówi nam, jak postępować w dylematach. Obrońcy odpowiadają, że dostarcza ona bogatszego opisu życia moralnego niż teorie oparte na zasadach lub konsekwencjach. Cnota to nie tylko zestaw cech. To sposób życia.

Klasyczne cnoty

• Odwaga. Właściwe stawianie czoła strachowi i niebezpieczeństwu.
• Sprawiedliwość. Oddając każdemu to, co mu się należy.
• Umiarkowanie. Umiarkowanie w pragnieniach i działaniu.
• Mądrość. Wiedza, jak dobrze postępować.

Cnota to nie to samo, co niewinność. Niewinność to brak doświadczenia. Cnotę kształtuje się poprzez doświadczenie i praktykę.