Deugd is een eigenschap van een goed moreel karakter. Het is een neiging om goed te handelen, de juiste gevoelens te hebben en verstandige keuzes te maken. De klassieke deugden omvatten moed, rechtvaardigheid, gematigdheid en wijsheid. De christelijke deugden omvatten geloof, hoop en naastenliefde. Aristoteles betoogde dat deugd een middenweg is tussen twee uitersten, die door gewoonte wordt verworven. Je wordt moedig door moedige daden te verrichten. Je wordt eerlijk door de waarheid te spreken. Deugd is niet alleen weten wat goed is. Het is het soort persoon zijn dat het ook daadwerkelijk doet. Daarom benadrukte Aristoteles opvoeding en oefening. Deugd wordt aangeleerd, niet is aangeboren.

Deugdethiek is een ethische benadering die zich richt op karakter in plaats van op regels of consequenties. Het stelt de vraag wat voor soort persoon ik zou moeten zijn, niet alleen wat ik zou moeten doen. Deze benadering vindt zijn oorsprong bij Aristoteles, Confucius en de Stoïcijnen. In de 20e eeuw werd ze nieuw leven ingeblazen door filosofen als Elizabeth Anscombe, Philippa Foot en Alasdair MacIntyre. Deugdethiek is toegepast in de geneeskunde, het bedrijfsleven, de rechtsgeleerdheid en het onderwijs. Het benadrukt praktische wijsheid, het vermogen om te onderscheiden wat juist is in specifieke situaties. Critici stellen dat deugdethiek vaag is en ons niet vertelt wat we moeten doen in dilemma's. Verdedigers antwoorden dat het een rijker beeld van het morele leven biedt dan op regels of consequenties gebaseerde theorieën. Deugd is niet slechts een verzameling eigenschappen. Het is een manier van leven.

Klassieke deugden

• Moed. Angst en gevaar op een gepaste manier onder ogen zien.
• Rechtvaardigheid. Iedereen geven wat hem toekomt.
• Temperance. Matigheid in verlangen en handelen.
• Wijsheid. Weten hoe je je goed moet gedragen.

Deugd is niet hetzelfde als onschuld. Onschuld is een gebrek aan ervaring. Deugd wordt ontwikkeld door ervaring en oefening.