Tabula rasa to teoria, według której umysł jest czystą kartą od urodzenia. Cała wiedza pochodzi z doświadczenia. Nie ma wrodzonych idei. Umysł jest pusty, dopóki zmysły go nie wypełnią. Termin ten pochodzi z łaciny i oznacza „skrobaną tabliczkę”. W starożytnym Rzymie używano go w odniesieniu do czystej tabliczki woskowej. John Locke spopularyzował tę ideę w XVII wieku.

Locke sprzeciwiał się ideom wrodzonym. Twierdził, że umysł jest jak biała kartka papieru, pozbawiona wszelkich znaków. Doświadczenie na niej pisze. Doznania dostarczają materiałów. Refleksja je porządkuje. Wiedza jest budowana na doświadczeniu. Nic nie jest wrodzone. Teoria jest empiryczna. Kontrastuje to z racjonalizmem, który głosi, że niektóre idee są wrodzone.

Implikacje Tabula rasa

• Cała wiedza pochodzi z doświadczenia.
• Nie ma idei wrodzonych.
• Natura kontra wychowanie: wychowanie góruje.
• Edukacja i środowisko kształtują umysł.
• Potencjał człowieka jest nieograniczony.

Teoria tabula rasa jest kontrowersyjna. Współczesna nauka pokazuje, że mózg nie jest pusty. Ma wrodzone struktury. Ma uprzedzenia. Ma predyspozycje. Na przykład nabywanie języka wydaje się wymagać wrodzonych zdolności. Noam Chomsky argumentował za gramatyką uniwersalną. To przeczy tezie tabula rasa. Ale idea Locke'a była radykalna. Kwestionowała ideę, że królowie rodzą się wyżsi. Kwestionowała ideę, że wiedza jest ustalona. Mówiła, że ​​każdy może nauczyć się wszystkiego. To jest demokratyczne. Jest też optymistyczne. Debata między naturą a wychowaniem trwa. Umysł nie jest czystą kartą. Ale nie jest też w pełni zaprogramowany. Doświadczenie ma znaczenie. Wrodzone struktury mają znaczenie. Prawda leży pośrodku. Teoria tabula rasa to jedna skrajność. To nie jest cała prawda. Ale to potężna idea.