Rozum to zdolność logicznego i spójnego myślenia. To on pozwala nam wyciągać wnioski, rozwiązywać problemy i wydawać osądy. Nie jest tym samym co inteligencja, czyli zdolność uczenia się i stosowania wiedzy. Nie jest tym samym co racjonalność, czyli cecha bycia rozsądnym. Rozum to zdolność, proces i norma. To zdolność, której używamy, gdy myślimy. To proces wyciągania wniosków z przesłanek. To norma, która mówi nam, które wnioski są uzasadnione. Filozofowie debatowali nad tym, czy rozum jest uniwersalny, czy ukształtowany kulturowo, czy jest czysto formalny, czy też emocjonalnie uwarunkowany, i czy jest taki sam u wszystkich ludzi.

Kant argumentował, że rozum jest źródłem moralności i fundamentem wiedzy. Hume twierdził, że rozum jest niewolnikiem namiętności, że może nam podpowiadać, jak osiągać cele, ale nie jakie cele realizować. W XX wieku teoretycy krytyczni zakwestionowali wiarę oświecenia w rozum, wskazując na jego wykorzystanie w dominacji i wyzysku. Kognitywiści wykazali, że ludzkie rozumowanie jest często stronnicze i emocjonalne. Jednak rozum pozostaje centralnym elementem filozofii, nauki i prawa. To do niego odwołujemy się, gdy pytamy o dowody, gdy weryfikujemy argumenty, gdy próbujemy przekonać. Rozum nie jest nieomylny. Ale jest najlepszym narzędziem, jakie posiadamy.

Rodzaje powodów

• Dedukcyjne. Wyciąganie niezbędnych wniosków z przesłanek.
• Indukcyjny. Uogólnianie na podstawie obserwacji.
• Praktyczne. Rozważanie tego, co zrobić.
• Teoretyczne. Rozumowanie o tym, co jest prawdą.

Rozum to nie to samo, co logika. Logika to formalne badanie prawidłowego rozumowania. Rozum to szersza zdolność, którą bada logika.