Reden is het vermogen tot logisch en samenhangend denken. Het stelt ons in staat conclusies te trekken, problemen op te lossen en oordelen te vellen. Het is niet hetzelfde als intelligentie, wat het vermogen is om te leren en kennis toe te passen. Het is ook niet hetzelfde als rationaliteit, wat de kwaliteit van redelijk zijn is. Reden is een vermogen, een proces en een norm. Het is het vermogen dat we gebruiken wanneer we denken. Het is het proces van het trekken van conclusies uit premissen. Het is de norm die ons vertelt welke conclusies gerechtvaardigd zijn. Filosofen hebben gedebatteerd over de vraag of de rede universeel of cultureel bepaald is, of ze puur formeel of emotioneel gekleurd is, en of ze bij alle mensen hetzelfde is.

Kant betoogde dat de rede de bron van moraliteit en het fundament van kennis is. Hume stelde dat de rede een slaaf is van de hartstochten, dat ze ons kan vertellen hoe we onze doelen moeten bereiken, maar niet welke doelen we moeten nastreven. In de 20e eeuw stelden kritische theoretici het vertrouwen van de Verlichting in de rede ter discussie en wezen ze op het gebruik ervan voor overheersing en uitbuiting. Cognitieve wetenschappers hebben aangetoond dat menselijk redeneren vaak bevooroordeeld en emotioneel is. Maar de rede blijft centraal staan ​​in de filosofie, wetenschap en het recht. Het is het instrument waarop we ons beroepen wanneer we om bewijs vragen, wanneer we argumenten toetsen, wanneer we proberen te overtuigen. De rede is niet onfeilbaar. Maar het is wel het beste instrument dat we hebben.

Soorten redenen

• Deductief. Noodzakelijke conclusies trekken uit uitgangspunten.
• Inductief. Generaliseren vanuit observaties.
• Praktisch. Redeneren over wat te doen.
• Theoretisch. Redeneren over wat waar is.

Redeneren is niet hetzelfde als logica. Logica is de formele studie van geldig redeneren. Redeneren is het bredere vermogen dat logica bestudeert.