Woda morska, która wsiąka w porowatą skałę grzbietów śródoceanicznych, jest podgrzewana przez znajdującą się pod nią magmę i ponownie się unosi, wypływając na dno morskie w postaci kominów hydrotermalnych. Temperatura wypływającego płynu może przekraczać 400°C i jest on bogaty w rozpuszczone metale oraz zredukowane związki chemiczne.

Kiedy gorący płyn miesza się z zimną wodą morską, minerały wytrącają się, tworząc kominy i kopce. Energia chemiczna zawarta w płynie podtrzymuje gęste społeczności mikroorganizmów, które tworzą podstawę unikalnych sieci pokarmowych, stanowiących podstawę dla rurkoczułkowców, małży, krewetek i innych wyspecjalizowanych zwierząt. Kominy występują we wszystkich oceanach i w różnych środowiskach tektonicznych, od szybko rozprzestrzeniających się grzbietów po baseny łukowe.

Odkrycie kominów w 1977 roku zmieniło rozumienie przez biologię źródeł energii, które mogą podtrzymywać złożone ekosystemy. Kominy przyczyniają się również do bilansu chemicznego oceanów i zostały zaproponowane jako potencjalne miejsca pochodzenia życia. Są one efemeryczne; poszczególne pola kominów mogą istnieć zaledwie od dziesięcioleci do stuleci, zanim źródło ciepła przeniesie się w inne miejsce.

Eksploracja nowego pola kominów nadal należy do najbardziej ekscytujących momentów w badaniach głębinowych.