Zeewater dat in het poreuze gesteente van mid-oceanische ruggen sijpelt, wordt verhit door het onderliggende magma en stijgt weer op, waarna het aan de zeebodem verschijnt als hydrothermale bronnen. De uitstromende vloeistof kan temperaturen van meer dan 400 °C bereiken en is rijk aan opgeloste metalen en gereduceerde chemische verbindingen.

Wanneer de hete vloeistof zich vermengt met het koude zeewater, slaan mineralen neer en vormen schoorstenen en heuvels. De chemische energie in de vloeistof voedt dichte microbiële gemeenschappen die de basis vormen van unieke voedselwebben met kokerwormen, schelpdieren, garnalen en andere gespecialiseerde dieren. Vents komen voor in alle oceanen en in uiteenlopende tektonische omgevingen, van snel spreidende ruggen tot achterboogbekkens.

De ontdekking van hydrothermale bronnen in 1977 veranderde het biologische inzicht in de energiebronnen die complexe ecosystemen in stand kunnen houden. Hydrothermale bronnen dragen ook bij aan de chemische balans van de oceaan en worden gezien als mogelijke oorsprongslocaties van het leven. Ze zijn van tijdelijke aard; individuele bronnenvelden bestaan ​​mogelijk slechts enkele decennia tot eeuwen voordat de warmtebron zich verplaatst.

Het verkennen van een nieuw hydrothermale veld behoort nog steeds tot de meest spannende momenten in het diepzeeonderzoek.