Wiele aksonów jest otoczonych wielowarstwową osłonką z bogatej w lipidy błony zwanej mieliną. Osłonka ta jest wytwarzana przez oligodendrocyty w ośrodkowym układzie nerwowym oraz komórki Schwanna na obwodzie. Znacznie zwiększa ona szybkość przewodzenia potencjału czynnościowego, umożliwiając impulsowi przeskakiwanie między odsłoniętymi węzłami Ranviera.

Mielina zmniejsza również metaboliczny koszt sygnalizacji i zapewnia wsparcie troficzne aksonu. Jej powstanie jest ważnym wydarzeniem rozwojowym; mielinizacja dróg asocjacyjnych człowieka trwa do wczesnej dorosłości. Choroby niszczące mielinę, takie jak stwardnienie rozsiane, spowalniają lub blokują przewodzenie i powodują szeroki zakres objawów neurologicznych.

Remielinizacja może zachodzić spontanicznie lub być wzmacniana przez nowe terapie, choć często jest niepełna. Dokładne dopasowanie grubości mieliny do średnicy aksonu jest regulowane przez aktywność i sygnalizację między aksonem a komórkami glejowymi. Metody obrazowania ilościowego oznaczania mieliny są coraz częściej wykorzystywane jako biomarkery zarówno w badaniach naukowych, jak i klinicznych.

• Tłuszczowa osłonka izolacyjna wokół aksonów
• Przyspiesza przewodzenie poprzez propagację solną
• Wytwarzany przez oligodendrocyty i komórki Schwanna
• Cel chorób demielinizacyjnych