Chociaż obie półkule mózgowe wyglądają podobnie, nie są funkcjonalnie identyczne. Lateralizacja odnosi się do tendencji do wydajniejszego wykonywania pewnych funkcji poznawczych lub percepcyjnych przez jedną półkulę niż przez drugą.

Język jest najdokładniej udokumentowanym przykładem: u zdecydowanej większości osób praworęcznych i wielu leworęcznych lewa półkula mózgu dominuje w produkcji i rozumieniu mowy. Niektóre aspekty uwagi przestrzennej i przetwarzania twarzy wykazują przewagę prawej półkuli. Lateralizacja jest stopniowana, a nie absolutna; obie półkule zazwyczaj biorą w niej udział, ale jedna może przejąć inicjatywę.

Stopień lateralizacji można ocenić za pomocą obrazowania, testu z amobarbitalem sodowym lub po jednostronnym urazie. Wczesny uraz może czasami powodować przesunięcie mowy do przeciwnej półkuli, co świadczy o resztkowej plastyczności. Zrozumienie lateralizacji pomaga przewidywać deficyty po udarze i ukierunkowuje planowanie operacji neurochirurgicznej w pobliżu kory mózgowej.

• Specjalizacja funkcji w jednej półkuli
• Najbardziej wyraźne dla języka
• Stopniowane, a nie absolutne
• Ważne dla lokalizacji klinicznej