Zwierzęta, w tym ludzie, dostosowują swoje zachowanie do predyktywnych zależności, które obserwują w otoczeniu. Warunkowanie to szerokie pojęcie procesów uczenia się, w których reakcje są powiązane z bodźcami lub konsekwencjami działań.

Warunkowanie klasyczne łączy bodźce w pary; warunkowanie instrumentalne łączy działania z nagrodami lub karami. Obie formy pozwalają organizmom przewidywać ważne wydarzenia i powtarzać zachowania, które okazują się korzystne. Substraty neuronalne częściowo się pokrywają, ale też różnią: ciało migdałowate i móżdżek odgrywają istotną rolę w warunkowaniu klasycznym, podczas gdy obwody dopaminowe i jądra podstawy odgrywają kluczową rolę w uczeniu instrumentalnym.

Zasady warunkowania znalazły zastosowanie w edukacji, terapii behawioralnej i tresurze zwierząt. Pomagają one również wyjaśnić wzorce dezadaptacyjne, takie jak uzależnienie i lęk. Badania laboratoryjne nad warunkowaniem wciąż ujawniają synaptyczne i molekularne reguły, które pozwalają doświadczeniu modyfikować obwody neuronalne.

Dobrze dobrany wzmacniacz lub wiarygodna wskazówka predykcyjna mogą zmienić zachowanie z zadziwiającą skutecznością.