Przetrwanie infekcji często zapewnia ochronę przed kolejnym zakażeniem. Odporność to stan ochrony przed daną chorobą zakaźną, uzyskany poprzez wcześniejsze zakażenie, szczepienie lub przeniesienie przeciwciał.

Odporność czynna powstaje, gdy gospodarz wytwarza własne przeciwciała i komórki pamięci; jest długotrwała. Odporność bierna jest pożyczona – przez łożysko, mleko matki lub poprzez wstrzyknięcie przeciwciał – i słabnie, gdy przeciwciała te zanikają. Odporność zbiorowa pojawia się, gdy wystarczająca liczba osobników jest odporna, co powoduje przerwanie łańcuchów transmisji.

Odporność rzadko jest absolutna; ponowne zakażenie może wystąpić przy wysokim poziomie inokulum lub szczepach z dryftem. Pomiar poziomu przeciwciał lub odpowiedzi komórkowej pomaga ocenić ochronę w badaniach naukowych i niektórych warunkach klinicznych. Programy zdrowia publicznego mają na celu zwiększenie odporności populacji w celu kontrolowania lub eliminowania chorób docelowych.

• Ochrona przed konkretną chorobą zakaźną
• Nabywana aktywnie przez zakażenie lub szczepionkę, lub biernie przez przeciwciała
• Wspomaga ochronę stada w przypadku jego rozprzestrzenienia
• Zwykle trwałe, ale nie zawsze kompletne