Zubożenie warstwy ozonowej to proces przerzedzenia warstwy ozonowej Ziemi. Jest ono spowodowane przez substancje chemiczne wytwarzane przez człowieka, głównie chlorofluorowęglowodory i halony. Związki te unoszą się do stratosfery, gdzie pod wpływem promieniowania ultrafioletowego ulegają rozpadowi, uwalniając atomy chloru i bromu. Pojedynczy atom chloru może zniszczyć tysiące cząsteczek ozonu, zanim opuści stratosferę.

W rezultacie do powierzchni dociera więcej promieniowania ultrafioletowego. To nasila raka skóry, zaćmę i osłabia odporność u ludzi. Szkodzi uprawom, fitoplanktonowi morskiemu i innym organizmom. Antarktyczna dziura ozonowa, odkryta w 1985 roku, wstrząsnęła światem. W najgorszym przypadku obejmowała obszar większy niż Antarktyda.

Reakcja była szybka i skuteczna. Protokół montrealski z 1987 roku stopniowo wycofuje substancje zubożające warstwę ozonową. Jest to jeden z najskuteczniejszych traktatów środowiskowych w historii. Warstwa ozonowa powoli się regeneruje. Pełna regeneracja jest spodziewana do lat 60. XXI wieku. Lekcja jest taka, że ​​skoordynowane działania globalne mogą rozwiązać problemy środowiskowe, gdy wiedza naukowa jest jednoznaczna, a alternatywy istnieją.

Główni winowajcy

• Chlorofluorowęglowodory
• Halony
• Czterochlorek węgla
• Metylochloroform
• Wodorochlorofluorowęglowodory