Narrator niewiarygodny to narrator, którego wiarygodność jest podważona. Może kłamać, zapominać, źle rozumieć lub celowo oszukiwać. Czytelnik nie może brać jego słów za dobrą monetę. Historia, którą opowiada, nie jest historią, która się wydarzyła.

Termin ten został ukuty przez Wayne'a Bootha w 1961 roku, ale ten zabieg jest starszy. Narrator w powieści Poego „Serce oskarżycielem” twierdzi, że jest zdrowy psychicznie, opisując morderstwo. Narratorem w „Lolicie” Nabokova jest pedofil, który próbuje się usprawiedliwić. Narrator w „Fight Clubie” nie zna swojej tożsamości. Niewiarygodny narrator zmusza czytelnika do aktywnej lektury. Trzeba szukać wskazówek, sprzeczności i luk. Czasami narrator jest niewiarygodny, ponieważ jest dzieckiem, które nie rozumie tego, co widzi. Czasami jest chory psychicznie. Czasami po prostu kłamie. Efekt może być niepokojący. Sprawia, że ​​kwestionujesz wszystko, w tym własny osąd.

Typy

• Celowy kłamca
• Dziecko, które źle rozumie
• Chory psychicznie lub zdezorientowany
• stronniczy lub oszukujący samego siebie