Oda to poemat liryczny o wzniosłym stylu, poruszający konkretny temat w formie pochwały, medytacji lub namiętnej refleksji. Zazwyczaj jest bardziej formalny i zrównoważony niż prosta piosenka.

Klasyczne ody miały charakter publiczny i ceremonialny; romantyczna oda stała się narzędziem osobistej medytacji nad naturą, sztuką lub śmiertelnością – ody Keatsa są doskonałym przykładem w języku angielskim. Forma może opierać się na ścisłym schemacie zwrotkowym lub przyjmować luźniejszą strukturę. Niezmienny pozostaje jednak sens poważnego zwrotu: poeta zwraca się ku przedmiotowi, osobie lub abstrakcyjnemu aspektowi, utrzymując wysoki poziom uwagi i uczuć.

Ody często zawierają apostrofę – bezpośredni zwrot do podmiotu – oraz ciąg myśli, który pogłębia lub komplikuje początkowy impuls. Mogą one być celebracją, lamentem lub pytaniem. Podniosły styl, który kiedyś definiował odę, został złagodzony przez współczesnych twórców, jednak ambicja, by oddać podmiotowi należny mu pełny, liryczny przekaz, wciąż istnieje.

Odą nazywamy wiersz, który podejmuje temat z formalną intensywnością i długotrwałą refleksją.