Een ode is een lyrisch gedicht in verheven stijl dat een specifiek onderwerp behandelt met lof, meditatie of gepassioneerde overpeinzing. Het is doorgaans formeler en langer van toon dan een eenvoudig lied.

Klassieke odes waren openbaar en ceremonieel; de romantische ode werd een middel voor persoonlijke meditatie over de natuur, kunst of sterfelijkheid – de odes van Keats zijn hiervan de beste Engelse voorbeelden. De vorm kan een strikt strofepatroon volgen of een lossere structuur aannemen. Wat constant blijft, is het gevoel van serieuze aanspreking: de dichter richt zich tot een object, een persoon of een abstracte kwaliteit en behoudt een hoge mate van aandacht en gevoel.

Oden bevatten vaak een apostrof – een directe aanspreking van het onderwerp – en een gedachtegang die de aanvankelijke impuls verdiept of complexer maakt. Ze kunnen lofzang, klaagzang of een vraag oproepen. De verheven taal die de ode ooit kenmerkte, is door moderne dichters wat afgezwakt, maar de ambitie om een ​​onderwerp de volledige lyrische aandacht te geven die het verdient, blijft bestaan.

Een gedicht dat zich met formele intensiteit en aanhoudende reflectie op zijn onderwerp richt, is een ode.