Liryka to rodzaj poezji wyrażającej osobiste emocje lub refleksje. Zazwyczaj jest stosunkowo krótka i nie opowiada przede wszystkim historii.

Dawne liryki śpiewano przy akompaniamencie liryki; współczesne liryki zachowują wrażenie pojedynczego głosu, który z intensywnością mówi o uczuciach, percepcji lub myślach. Sonety, ody, elegie i wiele wierszy wolnych należą do tej kategorii. Nacisk kładziony jest na stan wewnętrzny mówcy lub moment wzmożonej świadomości, a nie na zewnętrzną fabułę. Czytelnicy są zachęcani do podsłuchiwania lub dzielenia się emocjami.

Liryka może być intymna lub publiczna, prosta lub bardzo wyrafinowana. Rozciąga się od pozornie spontanicznej po wyszukanie formalną. Tym, co łączy różne formy, jest centralna pozycja subiektywnego doświadczenia i koncentracja języka, której takie doświadczenie zdaje się wymagać. Nawet gdy „ja” w wierszu jest fikcyjne, efekt jest taki, jakby głos przemawiał z chwili uczucia lub wglądu.

Wiersz, którego głównym przeznaczeniem jest wyrażanie stanu umysłu lub serca, nazywa się liryką.