Lyrische poëzie is een dichtvorm die persoonlijke emoties of overpeinzingen uitdrukt. Het is doorgaans relatief kort en vertelt niet primair een verhaal.

De oude lyriek werd gezongen met lierbegeleiding; de moderne lyriek behoudt het gevoel van één stem die met intensiteit spreekt over gevoel, waarneming of gedachte. Sonnetten, odes, elegieën en veel gedichten in vrije versvorm vallen onder de noemer lyriek. De focus ligt op de innerlijke gemoedstoestand van de spreker of op een moment van verhoogd bewustzijn, in plaats van op een externe verhaallijn. Lezers worden uitgenodigd om de emotie te horen of te delen.

Lyrische poëzie kan intiem of openbaar zijn, eenvoudig of zeer verfijnd. Ze varieert van ogenschijnlijk spontaan tot uitvoerig formeel. Wat de verschillende vormen verenigt, is de centrale rol van subjectieve ervaring en de taalintensiteit die een dergelijke ervaring lijkt te vereisen. Zelfs wanneer het 'ik' in het gedicht fictief is, is het effect dat van een stem die spreekt vanuit een moment van gevoel of inzicht.

Een gedicht dat primair bedoeld is om een ​​gemoedstoestand of gevoel te verwoorden, is lyrisch.