Hamartia to błąd lub słabość, która prowadzi bohatera tragicznego do katastrofy. Arystoteles użył tego terminu w Poetyce, aby opisać przyczynę odwrócenia losu bohatera.

Słowo to jest często tłumaczone jako „tragiczna skaza”, ale może również oznaczać konkretny błąd w osądzie, a nie utrwaloną wadę charakteru. Zdeterminowane dążenie Edypa do prawdy, ambicja Makbeta i błędna ocena córek przez Leara – wszystkie te czynniki działają jak hamartia. Bohater nie jest po prostu niegodziwy; błąd wynika z cechy, która gdzie indziej mogłaby być godna podziwu, lub z chwili ślepoty. Ponieważ widzowie widzą błąd i jego konsekwencje, upadek budzi litość i lęk.

Późniejsi krytycy debatowali nad tym, jak bardzo moralizatorska powinna być ta koncepcja. Niektórzy podkreślają odpowiedzialność bohatera; inni rolę losu lub okoliczności. W obu przypadkach hamartia pozostaje użyteczną nazwą dla punktu zwrotnego, wokół którego obraca się tragedia – momentu, w którym działanie lub natura protagonisty staje się motorem jego własnej zguby.

Błąd lub słabość, która kieruje szlachetną postać ku katastrofie, nazywa się hamartią.