Hamartia is de fout of zwakte die een tragische held tot een catastrofe leidt. Aristoteles gebruikte de term in de Poëtica om de oorzaak te beschrijven van de ommekeer in het lot van de held.

Het woord wordt vaak vertaald als 'tragische fout', maar het kan ook een specifieke beoordelingsfout betekenen in plaats van een vaststaand karaktergebrek. Oedipus' vastberaden zoektocht naar de waarheid, Macbeths ambitie en Lears verkeerde inschatting van zijn dochters functioneren allemaal als hamartia. De held is niet simpelweg slecht; de fout komt voort uit een eigenschap die elders bewonderenswaardig zou kunnen zijn, of uit een moment van blindheid. Omdat het publiek de fout en de gevolgen ervan kan zien, wekt de val medelijden en angst op.

Latere critici hebben gedebatteerd over de mate waarin het concept gemoraliseerd zou moeten worden. Sommigen benadrukken de verantwoordelijkheid van de held; anderen leggen de nadruk op de rol van het lot of de omstandigheden. In beide gevallen blijft hamartia een nuttige benaming voor het keerpunt in een tragedie – het punt waarop de daden of de aard van de protagonist de oorzaak worden van zijn eigen ondergang.

De misstap of zwakte die een nobel persoon naar de ondergang leidt, is hamartia.