Opowiadanie błyskawiczne to bardzo krótkie opowiadanie, zazwyczaj liczące mniej niż 1000–1500 słów, a często znacznie krótsze. Celem jest osiągnięcie pełnego efektu przy zachowaniu maksymalnej kompresji.

Każde słowo musi mieć swoją wagę. Ekspozycja jest minimalna; implikacja pełni rolę pełniejszego rozwinięcia. Udany, krótki utwór nadal oferuje charakter, konflikt i poczucie zmiany lub objawienia, ale robi to w przestrzeni, która w innym przypadku zmieściłaby pojedynczą scenę konwencjonalnego opowiadania. Ta forma rozkwitła w internecie i w magazynach, które cenią zwięzłość. Nagradza ponowne czytanie, ponieważ tak wiele sugeruje, a nie stwierdza.

Opowiadania błyskawiczne różnią się od winiety czy prozy poetyckiej zachowaniem wątku narracyjnego, nawet jeśli jest on zwięzły. Od szkicu różnią się dążeniem do osiągnięcia pełnego, emocjonalnego lub intelektualnego oddziaływania. Twórcy opowiadań błyskawicznych muszą opanować implikację, precyzyjną dykcję i sztukę donośnego zakończenia.

Pełna historia opowiedziana w kilku akapitach nazywana jest krótką fikcją.