Impreza się kończy. Kryzys to bolesny kac po boomie, kiedy aktywność gospodarcza gwałtownie spada, a optymizm, który napędzał ekspansję, ulatnia się. Fabryki skracają zmiany. Sklepy zamykają się. Banki zaostrzają politykę kredytową. Gospodarstwa domowe, które zaciągały duże pożyczki w dobrych czasach, nagle znajdują się pod wodą.

Kryzysy to nie tylko liczby na wykresie. To eksmisje, bankructwa i długie okresy bezrobocia. Kryzys finansowy z 2008 roku jest tego niedawnym przykładem: boom mieszkaniowy oparty na kredytach hipotecznych subprime załamał się, doprowadzając do upadku duże banki i wywołując globalną recesję. Wielki Kryzys lat 30. XX wieku był znacznie gorszy, a bezrobocie w Stanach Zjednoczonych sięgnęło około 25%.

Odbudowa po kryzysie może być powolna. Firmy wahają się przed inwestowaniem. Konsumenci spłacają zadłużenie zamiast wydawać pieniądze. Banki gromadzą gotówkę. Decydenci polityczni są pod presją, by działać, ale dostępne narzędzia, takie jak obniżki stóp procentowych i wydatki stymulacyjne, nie zawsze działają szybko. Czasami najlepszym, co można powiedzieć, jest to, że kryzys w końcu się skończy.

Jak wygląda popiersie

• Gwałtowny spadek cen aktywów
• Rosnąca liczba zajęć nieruchomości i bankructw
• Gwałtowny wzrost bezrobocia
• Zamrożone rynki kredytowe
• Spadające wydatki konsumentów