Projekt płaski wykorzystuje proste kształty, wyraziste kolory i brak efektów głębi. Bez cieni, gradientów, fazowania i tekstur. Styl ten powstał jako reakcja na skeumorfizm, który naśladował rzeczywiste materiały. Wczesne interfejsy iPhone'a miały skórzane przeszycia, szklane przyciski i tekstury papieru. Projekt płaski usunął to wszystko. Rezultatem był czysty, nowoczesny i szybki w renderowaniu. Popularność zyskał dzięki językowi projektowania Metro firmy Microsoft i systemowi iOS 7 firmy Apple.

Projektowanie płaskie ma swoje wady. Bez cieni i wskazówek głębi, elementy interaktywne mogą być trudne do zidentyfikowania. Przycisk wyglądający jak kolorowy prostokąt może nie być klikalny. Projektanci rozwiązali ten problem za pomocą subtelnych cieni i stanów najechania kursorem, co doprowadziło do powstania tego, co niektórzy nazywają stylem płaskim 2.0 lub material design. Styl ten wiąże się również z utratą bogactwa wizualnego. Gradienty i tekstury mogą dodać ciepła i charakteru. Projektowanie płaskie może wydawać się jałowe, jeśli zostanie wykonane bez dbałości. Typografia zyskuje na znaczeniu, ponieważ brakuje wizualnej dekoracji, która mogłaby udźwignąć projekt. Paleta kolorów ma większą wagę. Ilustracje i ikonografia muszą być wyraziste. Projektowanie płaskie to nie tylko estetyka. To filozofia. Priorytetem jest przejrzystość i funkcjonalność nad ozdobnikami. Kiedy działa, jest eleganckie. Kiedy zawodzi, jest nudne.

Charakterystyka płaskiej konstrukcji

• Brak cieni — elementy znajdują się na jednej płaszczyźnie
• Brak gradientów — tylko jednolite kolory
• Proste kształty — koła, prostokąty i linie
• Wyrazista typografia — czcionka niesie ze sobą projekt
• Żywe kolory — płaskie palety o wysokim kontraście

Flat design to minimalizm zastosowany w interfejsach. Usuwa wszystko, co nie służy celowi.