Zaprawa murarska spaja cegły, kamienie lub bloczki w murze. Jest to pasta z cementu, piasku i wody. Twardnieje z czasem, blokując elementy na miejscu i uszczelniając szczeliny. Zaprawa to nie tylko klej. Ponadto kompensuje niewielkie ruchy, rozkłada obciążenia i pozwala ścianie oddychać. Zbyt twarda zaprawa może powodować pękanie cegieł. Zbyt miękka zaprawa może się kruszyć. Właściwa mieszanka zależy od elementów i ekspozycji.

Zaprawa murarska występuje w kilku rodzajach. Typ N to mieszanka ogólnego przeznaczenia do ścian nadziemnych. Typ S jest mocniejszy i stosowany do ścian nośnych i poniżej poziomu gruntu. Typ O jest słabszy i stosowany do renowacji zabytków, gdzie liczy się elastyczność. Typ M jest najmocniejszy i stosowany do ścian oporowych i fundamentów. Zaprawa wapienna, powszechna przed erą cementu portlandzkiego, jest bardziej miękka i przepuszczalna, dlatego stare budynki często wymagają napraw na bazie wapienia. Zaprawa musi pasować do muru. Twarda zaprawa w miękkiej ścianie ceglanej uszkodzi cegłę.

Mieszanie zaprawy wymaga ostrożności. Piasek musi być czysty i dobrze uziarniony. Woda musi być czysta. Proporcje muszą być odmierzone. Zbyt duża ilość wody osłabia zaprawę. Zbyt mała czyni ją nieurabialną. Zaprawę należy zużyć w ciągu kilku godzin od wymieszania. Nie można jej ponownie uzdatniać wodą po rozpoczęciu wiązania. Murarz rozprowadza zaprawę za pomocą szpachelki i kielni. Spoinę wykańcza się za pomocą fugownicy, aby zagęścić zaprawę i nadać jej kształt. Spoina to widoczna linia w murze. Jest również połączeniem konstrukcyjnym. Musi być idealnie ułożona.