Szybkość klatek to liczba klatek rejestrowanych lub wyświetlanych na sekundę. Jest mierzona w klatkach na sekundę, czyli fps. Standardem dla filmów dźwiękowych są 24 fps. W Europie telewizja używa 25 fps, a w Stanach Zjednoczonych 30 fps. Niektórzy filmowcy stosują wyższe fps, takie jak 48 fps lub 120 fps, aby uzyskać płynniejszy ruch. Inni stosują niższe fps, takie jak 12 fps, aby uzyskać poszarpany, animowany efekt. Szybkość klatek wpływa na odbiór ruchu.

Wybór liczby klatek na sekundę to decyzja kreatywna i techniczna. 24 kl./s to standard w kinie, ponieważ zapewnia kinowy wygląd. Obraz ma lekkie rozmycie, które wydaje się naturalne. 30 kl./s wygląda bardziej jak telewizja lub wideo. 60 kl./s wygląda hiperrealistycznie, prawie jak gra wideo. 120 kl./s jest używane do efektów slow motion. Wysoka liczba klatek na sekundę może sprawić, że sceny akcji będą wyglądać płynniej, ale może również sprawić, że scenografia i kostiumy będą wyglądać sztucznie. Peter Jackson nakręcił „Hobbita” z prędkością 48 kl./s, a reakcje były mieszane. Niektórym widzom podobała się ostrość obrazu. Inni uważali ją za rozpraszającą.

Liczba klatek na sekundę również wpływa na prędkość filmu. Jeśli filmujesz z prędkością 24 kl./s i wyświetlasz z prędkością 48 kl./s, akcja wydaje się powolna. Jeśli filmujesz z prędkością 48 kl./s i wyświetlasz z prędkością 24 kl./s, akcja wydaje się szybka. W ten sposób powstają efekty zwolnionego i przyspieszonego tempa. Liczba klatek na sekundę to narzędzie do manipulowania czasem.

Liczba klatek na sekundę to nie tylko parametr techniczny. To część języka wizualnego filmu. Kształtuje sposób, w jaki widzowie doświadczają ruchu, czasu i rzeczywistości.