De framesnelheid is het aantal beelden per seconde dat wordt vastgelegd of weergegeven. Deze wordt gemeten in frames per seconde, of fps. De standaard voor geluidsfilm is 24 fps. Televisie gebruikt 25 fps in Europa en 30 fps in de Verenigde Staten. Sommige filmmakers gebruiken hogere snelheden, zoals 48 fps of 120 fps, voor vloeiendere beweging. Anderen gebruiken lagere snelheden, zoals 12 fps, voor een schokkerigere, geanimeerde look. De framesnelheid beïnvloedt hoe beweging wordt waargenomen.

De keuze van de framesnelheid is een creatieve en technische beslissing. 24 fps is de standaard voor films omdat het er filmisch uitziet. Het heeft een lichte bewegingsonscherpte die natuurlijk aanvoelt. 30 fps lijkt meer op televisie of video. 60 fps oogt hyperrealistisch, bijna als een videogame. 120 fps wordt gebruikt voor slow-motion-effecten. Hoge framesnelheden kunnen actiescènes vloeiender laten lijken, maar ze kunnen er ook voor zorgen dat decors en kostuums er onnatuurlijk uitzien. Peter Jackson filmde The Hobbit met 48 fps, en de reacties waren gemengd. Sommige kijkers waren enthousiast over de scherpte. Anderen vonden het storend.

De beeldsnelheid beïnvloedt ook de snelheid van de film. Als je opneemt met 24 beelden per seconde en projecteert met 48 beelden per seconde, lijkt de actie traag. Als je opneemt met 48 beelden per seconde en projecteert met 24 beelden per seconde, lijkt de actie snel. Zo ontstaan ​​slow motion en fast motion. De beeldsnelheid is een hulpmiddel om de tijd te manipuleren.

De beeldsnelheid is niet zomaar een technische instelling. Het is onderdeel van de visuele taal van een film. Het bepaalt hoe het publiek beweging, tijd en realiteit ervaart.